Henri van Straten (1892-1944) - Stadsgezicht van Sint-Carolus (Carolus Borromeus)

Een zincografie met voorstelling van de toren van Sint-Carolus (Carolus Borromeus) van Henri van Straten.
Zonder kader.
Lit.: Raskin nr. 187, 188, 190.

Henri Van Straten (Antwerpen, 5 oktober 1892 – spoorloos verdwenen op 7 september 1944) was een Vlaams kunstenaar.
Samen met Frans Masereel, Jan-Frans Cantré, Jozef Cantré en Joris Minne hoorde Henri Van Straten tot de bekende Vijf, die na de Eerste Wereldoorlog de Vlaamse houtsnijkunst renoveerden. Van Straten was een van de oprichters van de vereniging Lumière.
Naast zijn houtgraveerkunst, waarin hij uitmuntte, beoefende hij ook de lithografie en de schilderkunst, waarin hij een zeer zinnelijk humanisme tot uiting bracht. Met zijn "Kruisweg" maakte hij al ophef en met platen als "Don Juan" (1925), "Landverhuizers" (1927), "La Boudeuse" (1931), "Dichter der Armen" (1932), "Het soldatenlief" (1934) en het latere meesterwerk "De zachtmoedigen" (1942) ontpopte hij zich als de meest virtuoze en geraffineerde onder de moderne Vlaamse houtsnijders.

De zincografie is een grafische vlakdruk techniek analoog met deze van de lithografie; zij werkt volgens hetzelfde principe van afstoting van waterige stoffen door vettige stoffen, doch in plaats van met zware, moeilijk hanteerbare lithografische kalkstenen te werken, werkt men met veel lichtere en tegelijk ook goedkopere zinken platen. De techniek werd vroeger zowel gebruikt als industriële druktechniek of als techniek voor kunstdrukken. Nadeel is dat de zinken platen geleidelijk corroderen en daardoor minder lang bruikbare afdrukken kunnen leveren.